Uczulenie dziecka na sierść

Ileż to dziecięcych dramatów zaczęło się od tego, że wyszło na jaw uczulenie dziecka na sierść psa czy kota? Ukochany zwierzak stał się nagle wrogiem numer jeden – nie sposób tulić kogoś, kto wzbudza w nas ataki kaszlu, kichania, duszności czy wysypkę na całym ciele.

Oczywiście tylko najcięższe  przypadki alergii mają tak gwałtowny przebieg. Jeśli w towarzystwie ukochanego futrzaka tylko kichamy i jesteśmy w stanie opanować ten stan stosownymi medykamentami, warto zastanowić się nad dalszym postępowaniem: jak koegzystować z domowym zwierzakiem – psem, kotem, świnką morską czy chomikiem – aby objawy uczulenia na sierść minimalizować i cieszyć się z obecności futrzastego domownika?

Nie rezygnuj z pupila

Zacznijmy od tego, że obecność domowego zwierzęcia ma wielkie walory socjalizacyjne. Dziecko od najmłodszych lat uczy się opiekować kimś słabszym, dostaje od rodziców jasny komunikat: nie jesteś sam na świecie, zawsze obok jest ktoś, o kogo trzeba dbać – karmić, poić, wyprowadzać na spacer, zmieniać ściółkę. Nawet jeśli dziecko jest zbyt małe aby wykonywać te czynności samodzielnie, współuczestniczy w domowych rytuałach i przyzwyczaja się do nich. Łagodne uczulenie na sierść u dziecka nie powinno być bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabaw ze zwierzęciem.